Ne timeas, Troiane Puer, quod in ardua tantum
Tolleris a terra: quod rostro, atque unguibus uncis
Te complexa ferox volucris per inania portat.
Audistine unquam sublimis nomen Olympi?
Audistine Iovis tonitru, qui fulmina torquet,
Qui pluit in terras, cui templa arasque dicatis
Vos homines, taurosque tua mactatis in Ida,
Quique etiam vestri est, si nescis, sanguinis auctor?
Ille ego sum. Non te haec volucris, sed Iuppiter est, qui
Haud praeda captus, cari sed amore Nepotis
In summum amplexu innocuo te portat Olympum:
Astra ubi tot spectare soles, ubi pulcher obit Sol
Ortusque occasusque suos, ubi candida noctes
Currit Luna nitens, Auroram Lucifer anteit.
Hic ego te in numero superum, domibusque deorum,
Ver ubi perpetuum, felix ubi degitur aetas,
Aeterna et semper viridis florensque iuventa,
Consistam; aequalemque annis pubentibus Heben
Officioque dabo comitem, qui pocula nobis
Laeta ministretis. Reliquum caelestibus una
Astragalis choreisque diem exercere licebit.
Pone metum, dilecte Iovi, melioraque longe
Prospicens, caram, Puer, obliviscere Troiam:
Neve deam te iam, et divorum regna petentem
Vlla canum, aut Idae nemorosae cura sequatur.