«Audite, o proceres,» ait «et spes discite vestras.
nemo ex hoc numero mihi non donatus abibit,
promissisque patris | vestra» inquit «munera vobis
certa manent, pueri, et palmam movet ordine nemo.
et lux cum primum terris se crastina reddet,
unus erit tantum | in me exitiumque meorum,
dum paci medium se offert | de corpore nostro.
iamque dies, nisi fallor, adest. | secludite curas.
mecum erit iste labor, | nec me sententia fallit:
unum pro multis dabitur caput.» | haec ita fatus
conticuit | seramque dedit per membra quietem.