Tum genitor natum dictis | compellat amicis:
«nate, meae vires, mea magna potentia solus
et praedulce decus | magnum rediture parenti,
a te principium, tibi desinet. | accipe, testor,
o mea progenies: | qua sol utrumque recurrens
aspicit Oceanum, | perfecto laetus honore
omnia sub pedibus | vertique regique videbis.
tu regere imperio populos, | matresque virosque,
iampridem resides animos desuetaque corda
ignarosque viae mecum miseratus | inertes
adgredere et votis iam nunc adsuesce vocari».
dixerat: ille patris magni parere parabat
imperio, | instans operi regnisque futuris.
Heu pietas, heu prisca fides! | quas dicere grates
incipiam, si parva licet conponere magnis?
nec mihi iam patriam antiquam spes ulla videndi
nec spes libertatis erat nec cura | salutis.