Forte Lycon vacuo fessus consederat antro
Piscator qua se scopuli de vertice lato
Ostentat pelago pulcherrima Mergilline.
Dumque alii notosque sinus piscosaque circum
Aequora collustrant flammis aut linea longe
Retia captivosque trahunt ad litora pisces,
Ipse per obscuram meditatur carmina noctem:
Immitis Galatea, nihil te munera tandem,
Nil nostrae movere preces? verba irrita ventis
Fudimus et vanas scopulis impegimus undas.
Aspice, cuncta silent, orcas et maxima cete
Somnus habet, tacitae recubant per litora phocae,
Non Zephyri strepit aura, sopor suus umida mulcet
Aequora, sopito connivent sidera caelo;
Solus ego (ei misero) dum tristi pectore questus
Nocte itero, somnum tota de mente fugavi,
Nec tamen ulla meae tangit te cura salutis.
At non Praxinoe me quondam, non Polybotae
Filia despexit, non divitis uxor Amyntae,
Quamvis culta sinu, quamvis foret alba papillis.
Quin etiam Aenaria (si quicquam credis) ab alta
Saepe vocor; solet ipsa meas laudare Camenas
In primis formosa Hyale cui sanguis Iberis
Clarus avis, cui tot terrae, tot litora parent
Quaeque vel in mediis Neptunum torreat undis.
Sed mihi quid prosunt haec omnia, si tibi tantum
(Quis credat, Galatea?) tibi si denique tantum
Displiceo? si tu nostram crudelis avenam
Sola fugis, sola et nostros contemnis amores?
Ostrea Miseni pendentibus eruta saxis
Mille tibi misi, totidem sub gurgite vasto
Pausilypus, totidem vitreis Euploea sub undis
Servat adhuc; plures Nesis mihi servat echinos
Quos nec vere novo foliis lentiscus amaris
Inficit aut vacuae tenuant dispendia Lunae.
Praeterea mihi sub pelago manus apta legendis
Muricibus; didici Tyrios cognoscere succos
Quoque modo plena durent conchylia testa.
Quid refugis? Tingenda tibi iam lana paratur
Qua niteas superesque alias, Galatea, puellas,
Lana maris spumis quae mollior. Hanc mihi pastor
Ipse olim dedit, hanc pastor Melisaeus, ab alta
Cum me forte senex audisset rupe canentem,
Et dixit, "Puer, ista tuae sint praemia Musae,
Quandoquidem nostra cecinisti primus in acta".
Ex illo in calathis servavi, ut mittere possem.
Sed tu (ne qua miti superet spes, ne qua futuri
Condicio, Galatea) manum mihi dura negasti.
Hoc est, hoc, miserum quod perdidit. Ite Camenae,
Ite procul; sprevit nostras Galatea querelas.
Scilicet (exiguae videor quod navita cymbae.
Quodque leves hamos nodosaque retia tracto)
Despicis. An patrio non hoc quoque litore Glaucus
Fecerat, aequoreae Glaucus scrutator harenae?
Et nunc ille quidem tumidarum numen aquarum.
Sed nec (quae nimium vel me sic falsa fatigat)
Fabula te moveat Lydae, licet illa puellis
Iactet nescio quas mihi se misisse corollas;
Non me Lyda tamen, non impulit, aequora testor
Nereidasque omnes. Si fallo, naufragus illas
Experiar salsosque bibam sub gurgite fluctus.
Heu quid agam? Externas trans pontum quaerere terras
Iam pridem est animus, quo numquam navita, numquam
Piscator veniat: fors illic nostra licebit
Fata queri. Boreae extremo damnata sub axe
Stagna petam et rigidis numquam non cana pruinis
An Libyae rapidas Austrique tepentis harenas.
Et videam nigros populos Solemque propinquum?
Quid loquor infelix? an non per saxa, per ignes,
Quo me cumque pedes ducent, mens aegra sequetur?
Vitantur venti, pluviae vitantur et aestus,
Non vitatur amor; mecum tumuletur oportet.
Iam saxo meme ex illo demittere in undas
Praecipitem iubet ipse furor. Vos o mihi Nymphae,
Vos maris undisoni Nymphae, praestate cadenti
Non duros obitus saevasque exstinguite flammas.
Scilicet haec olim, veniens seu litore curvo
Caietae, seu Cumarum navalibus altis,
Dum loca transibit, raucus de puppe magister
Hortatus socios "Dextrum deflectite" dicet
"In latus, o socii, dextras deflectite in undas;
Vitemus scopulos infames morte Lyconis".
Talia nequiquam surdas iactabat ad auras
Infelix piscator et irrita vota fovebat,
Cum tandem extremo veniens effulsit ab ortu
Lucifer et roseo perfudit lumine pontum.