Brundusii latis longe viret ardua terris
arbor Idumaeis usque petita locis;
altera Hydruntinis in saltibus aemula palma;
illa virum referens, haec muliebre decus.
Non uno crevere solo, distantibus agris;
nulla loci facies nec socialis amor.
Permansit sine prole diu, sine fructibus arbor
utraque frondosis et sine fruge comis;
at, postquam patulos fuderunt brachia ramos
coepere et coelo liberiore frui
frondosique apices se conspexere virique
illa sui vultus, coniugis ille suae,
hausere et blandum venis sitientibus ignem,
optatos fetus sponte tulere sua,
ornarunt ramos gemmis (mirabile dictu),
implevere suos melle liquente favos.
Mirum, si ex oculis et Amor sua spicula iactat
et Venus accensas spargit ab ore faces?
Mirum, si Eridanus, si vel regnator aquarum
rore suo nostras temperat usque faces?