Mittit Alena novam, quam mallet ferre salutem
Si sinat ira patris, Phosphoriane, tibi:
Si mihi, quo quondam vel nostibusire liceret,
Monstrabat dubias, cum mihi luna vias:
Moestus, eris, venietque tibi gravis iste libellus,
Et dices: cur, cui sacra parantur, abest?
Pagina scripta venit; sed scripti non venit auctor:
Illa meas pretium sedulitatis erat.
Hic fuimus quondam: patrio jam carcere claudor:
Meque parens saevo durior hoste premit.
Occulit ille domo: neu fors occulta recedam,
Non uno clausum milite servat iter.
Optavi quoties coecam caligine noctem,
Aptaque propositas tempora nigra fugae!
Ah quoties dixi! concurrite nubila caelo,
Et madidus pluvias concitet Auster aquas
Luna caput condat quantumvis faverit olim
Lumine; nunc claras occulat illa faces.
Utilis ante mihi resplenduit: at modo caeli
Utilior vultus nubibus ater erit.
Dum tamen haec moneo: nebulosa spissior umbra
Nox iit, inque meas officiosa vias.
Egressura fui: nisi quod sub limine primo
Latratum exciti nocte dedere canes
Protinus acclamant vigiles: ego terreor illis,
Et subito trepidum moesta reduco pedem.
Inde cubile petens: si fors ancilla rogatur
Quid faciam? cupido discere, dormit, ait.
Interea ex oculis mixtus singultibus imber
Labitur, inque meum per mea membra thorum,
Interdum cubito, patulaeque innixa fenestrae,
Prospecto in tenebris, si quid ab aere micat,
Saepeque longinqua vigilantia lumina turre
Aut videt, aut acies nostra videre putat.
Nec mora succlamo, turri meus ardor in illa est;
Quoque vetor ferri corpore, mente feror.
Indignor famulo, tacitas qui prodidit artes,
Et pia nocturnae furta parata viae;
Siccine tu, dico, mea, perfide, gaudia turbas?
Quamque prius dederas in mea pacta fidem?
Si, quod promisi, minus est; majora dedissem:
Libertas magno munere debet emi.
Sed frustra est: genitor, dic Aeschyle, accipe nummum,
Inquit: quid taciti me premis usque mora?
Aeschyle, quid tentas? verbo Lewoldius uno
Ah quantum nescis, ipsa subibit onus?
Factum aperit, prodorque patri: dabis, improbe, poenas:
Ille tibi posthac sermo luendus erit!
Interea dum cuncta negant aditumque fugamque:
Mente agito captae tempora prima viae.
Sсilicet est aliquid (si quae fuit ante voluptas)
Quod nobis tacita mente reducit opus.
Nox erat in cursu: foribus cum exire paternis
Virgineus castam sollicitabat Amor.
Nec mora veste levi, baculoque armata colurno,
In tenebris audax, et nova miles eram.
Egredior pede suspenso, pressisque labellis
Desero sopitos nocte silente lares.
Sola mihi e famulis ibat comes addita Thisbe:
Haec mihi solamen consiliumque fuit.
Villica stramineis qua panditur area tectis
Prima patet, palea caespitibusque frequens.
Quam saepe extimui, subito ne clangeret anser,
Improbus; et coeptam proderet ore fugam!
Ipsa ego sic tacite mecum dum forsitan irem,
Qua clausus stabulo plurimus anser erat,
Anser amice, sile: non Gallicus irruit hostis,
Tarpeoque ferox imminet ille jugo.
Sola puella lares studet effugisse paternos,
Causaque nil belli, nilque timoris habet.
Ergo, sile, profugamque juva; sic pabula tellus,
Praebeat herbosos sic tibi Zenna lacus!
Jamque domo egressae camporum jugura gressu
Tangimus; et viridem, pascua bobus, humum.
Omnia nocte silent: stant et sine murmure sylvae;
Excipe, quod streperis rivulus exit aquis.
Erramus dumos inter, virgultaque ripis
Consita: nec minimo corda pavore micant.
Scilicet aetherio qui me succendlt ab igne,
Securam quaevis per loca ducit Amor.
Quidquid id est, nuper ferali carmine bubo
Stridit, ut infaustae nuntia cladis avis.
Extimui primo; sic me simulacra movebant,
Quae pueris fallax saepe recantat anus.
Attamen ut primum me juxta constitit Ales
Ductor, in Aeolios haec abiere Notos.
Et prior, ut pavidam vidit, dubiamque timore,
Quid frustra vultu concidis? Ales ait,
Perge aude pulchris aderit victoria coeptis:
Sive, quod ipsa paves, sive superstes eris.
Quo magis accedo, propioraque worstia fiunt
Culmina, praetensa lucidiora face.
Plus libet ire mihi: non me Zennae alveus arcet
Quin fiat tracta pes meus udus aqua.
Excipis in templum, cupidasque sacraria monstras,
Et quidquid purae relligionis habes.
Thura damus duraque Deum veneramur acerra.
Patrius e ligno Jupiter ignis erat.
Ardeat atque utinam reliquus, prunasque ministret:
Inque novos veniant thurea dona focos!
Haec ubi, formosa quae stabat imagine Virgo:
Vade, sed huc redeas, dicere, visa fuit.
Quid facimus? clausa Genitor me continet aula:
Ille locus saevi carceris instar habet.
Sed tamen experiar: me nulla pericula terrent.
Quantumvis certas illa datura neces.
Obscurus paucis tantum sit noctibus aer,
Occlusum nobis experiemur iter.
Aut mihi continget felix audacia salvae;
Aut mors captivi finis amoris erit.
Ante, mihi fracta recidet compage lacertus,
Destituam coepta quam prius ire via.
Atque reor, fiet: sic mens praesaga futuri
Aestuat: atque intus, quo sibi plaudat, habet.
Sicubi contigerit: dilectae funus Alenae
Instrue, et acceptas in mea vota preces.
Fac referas corpus, socioque impone sepulcro,
Et laceros artus, et mea membra, precor.
Quin retiam baculum coryli de stirpe recisum
Depangi terrae, Phosphoriane, velim.
Scilicet ex illo corylus rediviva virebit,
Et multis medicas proferet illa nuces.
Atque utinam moti quae quondam flamine venti,
Fingitur humanos canna dedisset sonos:
Haec quoque nux crescens vel fama murmure dicat,
Haec quoque aliis istud concinat arbor opus!
Quam vivam genitor Christo rapiebat Alenam,
Occumbens Christo reddidit ipsa patrem.