(PL 19 0366A)
Haec inter medios surgit discordia fratres. (0366B)
Namque pater longo iamdudum grandior aevo,
Amissum cum sole diem, oculosque sepultos
Mente ferens placida, mortemque instare recordans,
Maiorem natum, pietas quem sola videbat,
Impellit, sumat pharetram, celeresque sagittas,
Exhibeatque sibi carnes de more ferinas,
Sumpturus patriae confestim munera linguae.
Id Rebecca videns, charum dat scire Iacobum,
Compellens, geminos ut promptim deferat haedos,
Ac pro fratre vago studeat mactare parenti.
Et ne forte dolos nudaret corpore leni,
Pellibus obtegit, hirsutum quae fore praestent,
Fraternaque toga praevelans pectus, et artus,
Obtulit indeptas veluti venatibus escas.
Nec tamen occuluit penitus praenuncia corda.
Namque senis iuvenem totum dum dextera lustrat,
Noscit et Esaum setis, sed voce Iacobum. (0366C)
Ac postquam compressa fames, dimotaque mensa est,
Admonet, ut propius sese sistatque, locetque.
Ille ubi demisso successit vertice dextrae,
Candida sanctiloqui percepit dicta parentis,
Oscula dum pressis delibat dulcia labris.
Nam post optata longae commercia vitae,
Anterior frater minimo servire iubetur.
Interea Esaus, longis discursibus actus,
Viscera iam saturo portabat capta parenti.
Et licet officio multum placuisset, et actu,
Intercepta tamen non quivit sumere dona. (0366D)
Inde ira, et lacrymae, et fraus quaesita nocendi:
Quam Rebecca videns fraterno in pectore prodit,
Iacobumque monet cognatas visere Carras,
Labanumque suae germanum quaerere matris,
Donec longa dies conceptas mitteret iras.