TAm procul ergo meo vixi divisus ab igne:
Et sine te, mea Lux, perditus haud perii?
Mens ergo potuit tantas evincere moles,
Ultimaque infernae iusta negare rati?
Sic adeo immites lacerarunt intima curae;
Sic dolor usque suo saeviit ingenio,
Ut superesse hilum mirer mihi pectoris huius;
Ut mirer fatis me superesse meis?
Nunc demum expertus video, curas in amore,
Quamvis depressos non temere opprimere;
Scilicet ut miseri magis ac magis excruciemur,
Inque diem peius nos mala nostra habeant.
Caucasea infelix ideo de rupe Prometheus
Pendet, & assidua carpitur a volucre:
Cumque semel leto posset finire aerumnas,
Perpetuo vivit, perpetuo moritur.
At tu, Vita, tuos ultra mihi ne nega ocellos,
In rivos lacrimarum ecce abiere mei.