SI quandoque mihi obviam
facta es; hos oculos tuos
Ut vidi, hei geminas faces,
Quîs dudum misere uror!
Ne rursum exitio sciens
Memet obiiciam; ilicet
Incerto trepidus pede,
Quâ datur, retro cedo.
Frustra: nam prius aridas
Flamma per segetes strepens
Sedetur; prius in caput
Cursus Isara flectat,
Quam desiderii queam
Surgentis premere impetum,
Aut menti arbitrio meo
Legem ponere recti.
Ut quondam (Inachiae fidem
Si veram historiae putas)
Ad pestem ante oculos sitam
Ivit Amphiaraus:
Sic cernam licet, apparem
Quid mali mihi, ni loco
devitem; tamen in crucem,
Vel pes me rapit ipse.
Cur ergo, o oculi, fuga
Vana nitimur? Aestuat
Imis visceribus latens
Vis concepta veneni,
Quam nec Thessala cantibus
Aut herbis anus enecet;
Quin nec ipse Epidaurius
Curet arte paterna:
Hic etsi lacerum Deae,
Vitaeque Hippolytum suae
Olim reddidit; haec polo
Possit diripere astra.
Ah, Amor nimium impotens!
Ah, me clade gravi obrutum!
Iamne condicio feris
Ipsis mitior exstat?
His & letiferas manus
Pastoris fugere, & sacro
Dictamni antidoto datur
Plagae posse mederi:
Si quam forte volatili
Percusse iaculo latus,
Dum male insidias cavent,
Accepere trementes.
Sed nil deprecor, impudens
Sim, si vel puerum sui
Optem dissimilem, aut velim
Captum luce videre.