UT Afro ratis occupata vento,
Dum caelum tenebris, fretumque inhorrens
Solo fulgure claret: ipsa cani
Dum prudentia & ars stupet magistri,
Iam Pollucibus ultimum invocatis;
Si secundior aura spiret, & lux
E Pharo procul emicet, repente
Hanc remis petit, advolatque velis.
Sic istos mihi quando, Vita, ocellos,
Post lentas hiemes amoris offers
Iactato male perditeque: surgit
Celer mox animus, fugaque fluctus
Tam saevos trepidante spernit, & se
In portum penitus suum recondit.
Illum ego ut sequar, assequarque, si quis
Te tunc me sinat usque basiare:
Usque ad milia millies trecenta
Te tunc te mea basiare pergam,
Aut ultra potius neque osculandi
Umquam me satias moveret ulla;
Non, si praepavitante corde, & ipsis
Tandem deficientibus medullis,
Totus hauriar obruarque totus.
Sed dum te mea basiare pergo,
dum plexus cupidis tibi lacertis,
Ut tenax hedera arbori aut corymbus,
Isto nectare solvor osculorum,
Quo nec suavius ipse Phryx Tonanti
Inter pocula caelitum ministrat:
Nolim vel cupiam, haud queam teneri,
Quin & lucidulos tuos ocellos,
Quin genas roseas, & oris huius
Clari, candiduli duos pyropos,
Unde has delicias mihi creari,
unde haec gaudia gaudeo evenire,
grato lumine saepius salutem.
Di quod hoc genus impotentiae? Ergo
Sic labris misere invidere ocellos:
Nec spem esse auxilii? Huc Meneni: & olim
Si plebem patribus reduxti amicam,
Quam malus temere efferarat error,
Nunc age ingenium excita, allabora,
Cum labris bene congruant ocelli;
Et Deus mihi pacis alter esto.