Lis veteris causa litis pendens quasi cauda
Et relevans busto se nempe dracone sepulto,
Tunc tenuit terre permixtim climata nostre,
Heu retrahens stellas a celi luce caducas
In tenebras ductas, umbram pro sole secutas.
Iam requie celi lux almo splenduit illi,
Qui placuit Christo sollerter Symone muncto,
Qui prior ore probus casti moris tonuit ius,
Quo gradibus sacrorum stet lex officiorum,
Ne subigant clerum post illecebras mulierum,
Quem vicibus septem vigilem dat cartula vatem,
Qua serie scripti sedes fit cognita Petri,
Patres ordine censens, quos hec extulit omnes.
Iam luerat dignas Gwiberti factio penas,
Ipse datus morti, stirps improba decidit orci.
Sed residet pestis rebus sub scismate gestis.
Presul denique montis libera iura canentis
Regis munere sedem tantam nactus et urbem
Navim non bene Petri scandit munere sceptri,
A patriarcha preditus ordine pontificatus,
Qui retinens a rege datas tunc res Aquileie
Post dominum papam cum cesare pacificavit.
Exin quoslibet ordine lectos amplificavit,
In propriis gradibus firmatos consolidavit;
Quos statuit pridem, primatus culmine stravit,
Quorum portio grandis presul prememoratus
Semper scismate culpabatur cauteriatus,
Quamquam limina Petri scandens se stabiliret
Clari pragmate cleri, quamvis presul obiret.
Atqui sevior illis archiepiscopus horis
Ac titulis lesis it corrector diocesis.
Per geminos comites in cisalpina potentes,
Martyr, ubi pausas, aspernans hic petit aulas.
Laudum carmina sprevit, nec prece thus adolevit;
De foribus lateris trans templum versus abibat.
Hinc reliquas edes quam multis septus adibat,
Fratres cum patre poscens, quare, dixit, adesset,
Quod veteres aras sacrandas frangere vellet.
Patrem nec mora fratres pro re consuluerunt.
Hii dum primitus arceri sacra prestituerunt,
Per comitis iam lesa sororem commonuerunt,
Quam refici labem vix egre sustinuerunt.
Sed comiti probris hanc turbelam retulerunt,
Qui maculans pridem tunc ipsam diluit edem,
Egit tam levis illud quam temerarius istud.