Bajki i przypowieści (1856) — Fijołki

Zle, gdzie umysł jest miałki.

Skarżyły się fijałki,

Na swe losy niezręczne:

Iż, choć wonne i wdzięczne,

Względem kwiatów, co bliskie,

Zbyt ukryte i niskie. —

Gdy się wrzask nie ucisza,

Doszły skargi Jowisza.

A ten wyrok dał taki:

Zbyt natrętne żebraki!

Narzekacie, a przecie,

Co wam zdatno, nie wiecie:

To, na które skarżycie,

Ocala was ukrycie.