Kogut iż piał na odmianę,
Zyskał życie pożądane.
W szczęśliwej porze
Osiadł we dworze.
Skoro raz pan umieścił,
Każdy sługa go pieścił.
Zażywając do rady
Pan, panięta, sąsiady
Uwielbiali proroka
Pół roka.
Zapiał był raz po deszczu — odmiana! —
Więc zaraz zrana
Gospodarz w pole,
Sąsiad na role
Szli zaufale.
Ale
W pośród roboty
Nadeszły słoty.
Kogut winien! — więc na niego:
On sprawcą wszystkiego złego,
On zle paradził,
On grad sprowadził,
On czas rozziębił,
On zasiew zgnębił,
On zepsuł pole,
On zniszczył role. —
Idąc na śmierć, rzekł nieborak:
Dobrze mi tak, żem był dworak.