Bajki i przypowieści (1856) — Przyjaciel

Uciekam się, rzekł Damon, Aryście! do ciebie,

Ratuj mnie, przyjacielu! w ostatniej potrzebie,

Kocham piękną Irenę; rodzice i ona

Jeszcze na moje prośby nie jest nakłoniona. —

Aryst na to: Wiesz dobrze, wybrany z śród wielu,

Tak tobie z duszy sprzyjam, miły przyjacielu!

Pójdę do nich za tobą. Jakoż się nie lenił,

Poszedł, poznał Irenę i sam się ożenił.