Skan zawiera grafikę.
Ojczyzny dzielna obrono!
W rocznicę Twą Herkulanie,
Ciebie jak matkę rodzoną,
Czci naród, wielki kapłanie!
Rzuciwszy lodowe góry,
Zwierzęce Totyli hordy
Obległy Perudżu mury,
Szerząc pożary i mordy.
Już pod ciosami pohańców
Zagraża miastu ruina;
Słychać płacz, jęki mieszkańców,
Ostatnia bije godzina.
Lecz Pasterz niezwyciężony
Herkulan serca zagrzewa:
Lud przelękły, zrozpaczony
Hartuje i ducha wlewa.
A z krzyżem idąc na przedzie:
„Za Ojców wiarę, wciąż woła,
„Sam Bóg swój wierny lud wiedzie,
„Brońcie Ojczyzny, Kościoła“.
Na głos ten poczuł lud cały
Duch bohaterski i męstwo,
I wszystkie piersi zagrzmiały:
„Walczmy, a przy nas zwycięstwo“.
Siedm lat z Pasterzem na czele
Walczyło miasto ginące;
Odparci nieprzyjaciele,
Odbito szturmów tysiące.
Tyś wszędzie pierwszy, krwią zlany
Tchniesz wiarę, krzepisz nadzieję,
Duch Twój niczem niezłamany
I w zgonie chwałą jaśnieje.
Nie męstwem, zdradą przeklętą
Miasto i mury wróg bierze;
Tyś z weselem krew Twą świętą
Wylał za lud swój w ofierze.
Bo gdy wre zemstą szaloną
Totyli wściekłość zajadła;
Męczeńską strojna koroną,
Pod mieczem głowa Twa padła.
Wśród chórów anielskich w niebie
Stojąc już przed Boga tronem,
Bądź dla Ojczyzny w potrzebie
Pasterzem, Ojcem, Patronem.
Wesel się Etrusków grodzie!
W całym twym blasku i chwale,
Pod nieba w szczęściu, w swobodzie
Sto wież podnosząc wspaniale.
A gdyby nowa zagrzmiała
Burza, wskrześ sławę swą starą;
Niech w pokoleniach twa chwała
Kwitnie Herkulana wiarą.