Meandry (1904) — 29

Gdy nam od Niebios bujny deszcz pada,

Choć światłość dniowa

W mgłach się nie chowa —

Wtedy prostacza mówi gromada:

Że to, w promieniach, smutna i blada

Płacze Królowa.

W rolę, zwiędniałą przez dnia gorąco,

Śle z Rajskiej bramy

Swych łez balsamy —

Więc nas w Dzień Sądu precz nie odtrącą,

Bo my, nad nami w Niebie płaczącą

Królowę mamy.