O jednym dworskim pachołku

Przyjachał do mnie jeden, co się bawi dworem,

Jakom baczył po tętnie iże z pustym worem;

Radby co wykuglował na chudym domaku:

Prostym ci ja człowieczek, łaskawy dworaku.

Nie rozumiem zaprawdę ja Waszej Miłości.

Długoż będziecie szydzić? cóż wam po tej złości?

Przegania pan: Przegania: aleć tak dworzanie:

Przedsię wam bez pieniędzy ztąd odjachać, panie.

Kiedy mię też zrozumiał, już słabiej dworował:

I takci czczo odjachał, nic nie wykuglował.