Zawżdy się zbytek kończy doświadczeniem smutnem.
Płakał ojciec łakomy nad synem rozrzutnym,
Umarli oba z głodu; każdy z nich zasłużył:
Syn, że nadto używał, ojciec, że nie użył.
Poetósfera › La Biblioteca › Ignacy Krasicki
Ignacy Krasicki · Romanticismo
polaco
Zawżdy się zbytek kończy doświadczeniem smutnem.
Płakał ojciec łakomy nad synem rozrzutnym,
Umarli oba z głodu; każdy z nich zasłużył:
Syn, że nadto używał, ojciec, że nie użył.
← Odwołanie (Krasicki, 1830)Ojciec łakomy, syn rozrzutny (1830) →
ws-pl-ojciec-akomy-syn-rozrzutny--ignacy-krasicki-67e2a8Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. No pedimos datos personales para avisar de una errata; para otra cosa, escríbenos desde Sobre la casa.