Pociecha (Gomulicki)

Cierpię. Ktoś mówi: — Wspomnij, żeś atom,

Czemże twój ból osobny?

Gdy go pod miarę wielkim dasz światom,

Zobaczysz, jak jest drobny.

Objąłem myślą wszechbytu całość,

Z własnym zmierzyłem ją działem;

Widzę swą nicość, znikomość, małość,

I — cierpię, jak cierpiałem.