Przypisanie Dominikowi Magnuszewskiemu

„Niech po rosie jęknie dumka,

Niech zaszumi w lesie szumka,

To jakbym był opętany,

W lasy, pola, słuch, wzrok nęce,

Zasłuchany, zapłakany,

Wracam dumać po piosence.

A zadrzémię, to mi łażą,

Szumki, dumki, po nad twarzą,

Po nad okiem, po nad czołem;

Drzémie z dumką, jak z aniołem.“