Radujcie się! Pan wielki narodów nadchodzi

Radujcie się! Pan wielki narodów nadchodzi!

Radujcie się, bo prawdy wybiła godzina,

Strach się już Boży rodzi,

Strachem Pan jako mieczem ognistym pościna.

Któż wytrwa, gdy go ognie niebieskie pochwycą?

Któż miecz podniesie, drżący jak listek osiny

Przed Pańską błyskawicą,

W strachu przyjścia Pańskiego i wielkiej godziny?

Na obłokach się zjawią postaci człowieka,

Święci ogniści staną w chmurzycach za Panem,

Szatan na blask zaszczeka,

Trzody na polach drzące przypadną kolanem.

Pastuszkowie otworzą usta, światłością zdziwieni,

Widząc jasne obłoki i Pana w obłokach;

Świat się cały spłomieni,

Ujrzy swe archanioły na ogniach i smokach.

Chwała Panu, że z ciałem się zjawił rzetelny,

Że dotrzymał — a przyszedł ratować niewinne,

Chrystus, Pan nieśmiertelny,

Nasz Pan, który nagrodził swym świętym uczynne.

Podnieście teraz czoła, od wieków trapieni,

A więcej się nie bójcie żadnego ucisku;

Pan ciała wam przemieni

I miasto swoje złote postawi na błysku.

Pan nasz zamieszka z nami i nigdy już więcej

Nie zostawi na ziemi, jak teraz, sieroty

Król tysiąca tysięcy,

Na stolicy słonecznej ognisty i złoty.

Król nasz umiłowany — baranek łagodny,

Sędzia nasz sprawiedliwy, ciał naszych przemieńca,

Syn Boży pierworodny,

Wołający swe święte do chwały i wieńca...