Setnik rymów duchownych — XIV

Gdy rozmyślam, com jest, a uznawam ciebie,

Widzę cię Bogiem być a człowiekiem siebie,

Wiem cię być studnicą i źródłem mądrości,

A siebie pochopem do wszelkiej sprosności.

Byś nas na świat stworzył, nie ciężkać to była,

Zniszczone potopem twa moc rozmnożyła,