Potok nagle wezbrany z szumem się zapieniał,
A gdy groblę przerywał, drzewa wykorzeniał,
Zalewał pola:
Wzmogła się rola.
W krótkim czasie,
Kiedy mu wody co raz ubywało,
Z rzeki stał się strużą małą.
I ów, co huczał,
Mruczał
I wymawiał niewdzięczność z siebie sprawnej roli,
Iż go nie żałowała w tak srogiej niedoli —
Prawda, żeś mnie zasilił, kiedym była spiekła,
Rzekła,
Lecz przypadkiem wspomogłeś, rwąc brzegi twą wodą.
Nie jest to dobrodziejstwem, co jest z cudzą szkodą.