✶  CADA PIEZA VIVE EN UNA DIRECCIÓN · NADA VIVE EN UNA SOLA SALA  ✶

Poetósfera › La Biblioteca › Antero de Quental

Antero de Quental · Modernismo

Oceano Nox

portugués

Junto do mar, que erguia gravemente
A trágica voz rouca, enquanto o vento
Passava como o vôo do pensamento
Que busca e hesita, inquieto e intermitente,

Junto do mar sentei-me tristemente,
Olhando o céu pesado e nevoento,
E interroguei, cismando, esse lamento
Que saía das coisas, vagamente...

Que inquieto desejo vos tortura,
Seres elementares, força obscura?
Em volta de que idéia gravitais?

Mas na imensa extensão, onde se esconde
O Inconsciente imortal, só me responde
Um bramido, um queixume, e nada mais...

Sigue explorando

Por su autor
Antero de Quental · 125 piezas más en la casa
Dónde vive
La Biblioteca

← O que diz a morteOceano Nox (A A. De Azevedo Castello Branco) →

Expediente

Autor
Antero de Quental
Título
Oceano Nox
Lengua
portugués
Época
Modernismo
Sala
La Biblioteca
Identificador
ws-pt-oceano-nox--antero-de-quental-cddf09
Cita recomendada
Antero de Quental, «Oceano Nox», Poetósfera, poetosfera.com/p/ws-pt-oceano-nox--antero-de-quental-cddf09.html

Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. No pedimos datos personales para avisar de una errata; para otra cosa, escríbenos desde Sobre la casa.