Nova carmina confice Musa,
Licet hic tibi non novus extet,
Cui metrum scribere temptas,
Hunc olim nam eruisti,
Cognoscere nec valuisti
Eius speciem removere,
Proprio quin pectore fixa
Tenet illius interiora.
Nam Parthonopeus in annis
Paridis faciem renovabat,
Tideum statura notabat.
Ast nunc in phylosophiae
Studiis animum spaciando,
Hic ingenio fit Homerus,
Nec prosa iam Ciceroni
Cedit metrove Maroni.
Huic tanto phylosophorum
Cur audes scribere Clio?
Amor hoc facit, intima dudum
Cordis penetralia lustrans,
Tandem nunc exerit ignem,
Quem longo tempore clausum
Nec verbis promere quibat.
Verum quia fama per orbem
Currens proprias replet aures,
Huius narrans michi laudes,
Huic munera carminis huius.
Michi noscas mittere dulce,
Haec nunc si cernere tantum
Dignetur vel retinere.
Nam talia ferre timesco.
Tanto iam phylosophorum,
Licet haec mea munera parva
Dilectio maxima fundat,
Quam cernere si valuisset
Reor amplius inde stuperet,
Modicum quod ego sibi notus
Hunc tanto mentis amore
Cordis complector in imis.
Sed me fore noverit illum
Patruus quem dulciter eius
Enutriit instituitque,
Si diligit ergo nepotem
Huius qui contulit ista,
Non multum cerno stupendum.
Sed iam valeas michi care,
Indutum quem monachilem
Me cernere spero cucullam
Cum munere Pneumatis almi.